سیاره زحل زیباترین سیاره منظومه شمسی ؛ قمرهای زحل از چه ساخته شده؟

بزرگترین سیاره منظومه شمسی است و دارای 61 قمر می باشد که معروفترین آنها که حتی با دوربین خای دو چشمی کوچک هم نمایان هستند به نام های یو-اوروپا-کالسیتو-گانیمد هستند و از آنها به اقمار گالیله ای هم یاد می شود. در موارد نادر،زهره مستقیما از مقابل خورشید می گذرد.چنین عبوری را میتوان با شیشه ای دودزده،بدون کمک تلسکوپ مشاهده کرد.تمام قرص خورشید گرفته نمی شود زیرا که زهره فقط سطح کوچکی از آن را می پوشاند.اگر سیاره از مرکز خورشید بگذرد،عبور ممکن است تا هشت ساعت طول بکشد. نپتون مانند اورانوس در اتمسفر خود مقدار زیادی گاز متان دارد که باعث ایجاد رنگ آبی آن میشود.

سبز یعنی ورودی یعنی مثلا از اون راه برق وارد میشود. ماموریت این کاوشگر این بود که تخمینی از ستارههای کهکشان راه شیری که سیارهای شبیه به زمین داشتند ارائه کند. روزهایش کمی از روزهای زمین بلند تر و الگوی فصلهایش شبیه به الگوی فصلهای زمین است با این تفاوت که طول فصلهایش دو برابر طول فصلهای زمین است. دانشمندان به وضوح توضیح دادند که این کشف عجیب و غریب، در واقع قطعه سنگی است که به علت فرسایشهای بادی و آبی به این شکل درآمده و ارتباطی با استخوان بدن انسان ندارد!

اکنون این سیاره به عنوان یک سیاره کوتوله در نظر گرفته میشود اما هنوز هم به عنوان سیارک شناخته میشود زیرا مانند پلوتو طبقه و گروه سرس به وضوح مشخص نیست. دانشمندان باور دارند که هسته اورانوس یخی است و این موضوع اورانوس را منحصر به فرد کرده، زیرا تصور میشود هسته بیشتر سیارات مذاب باشد. سیستم سیارهای ما «منظومه شمسی» (Solar System) نامیده میشود زیرا خورشید بعد از کلمه لاتین solis به نام Sol نامگذاری شد و هر چیزی که به خورشید مربوط میشود را «خورشیدی» (solar) مینامیم. یک از عجیب ترین سیارات منظومه شمسی اورانوس است زیرا دارای زاویه میل 98 درجه است و این نشان دهنده ان است که اورانوس از در مدار خود به پهلو می چرخد در واقع می توان نتیجه گرفت که در اورانوس21 سال روز است و در نیمه دیگر ان 21 سال شب است.اورانوس 15 قمر دارد که بزرگترین آنها تیتانیا و کوچکترین آنها میراندا است.

فریدریش بسل در سال ۱۸۳۸ با موفقیت یک اختلافمنظر ستارهای، تغییری ظاهری در موقعیت یک ستاره که بهدلیل حرکت زمین دور خورشید ایجاد شده، را اندازه گرفت و به این ترتیب، نخستین مدرک مستقیم و تجربی نظریه خورشیدمرکزی را فراهم کرد. مرکز آن به حدی داغ شد که یک ستاره مانند آفتاب شکل گرفت و گاز و گرد های نظام شمسی جدید را بوسیله باد خورشیدی قوی به بیرون پراگند. ویژگیهای فیزیکی، پیشینه زمینشناسی و گردش زمین باعث شدهاند تا زندگی در این دورهها در آن پابرجا بماند و انتظار آن میرود که برای ۵۰۰ میلیون تا ۲٫۳ میلیارد سال دیگر نیز زندگی همچنان ادامه داشته باشد.زمین همواره با دیگر جرمهای آسمانی به ویژه خورشید و ماه در اندرکنش است و به گرد خورشید میگردد که یک دورگردش آن برابر با ۳۶۵٫۲۴ روز خورشیدی یا یک سال نجومی است.

نکته جالب این است این سیاره می تواند روی آب شناور بماند. در مورد اینکه یک موجود زمینی بتواند در دمای سیاره زهره زنده بماند تردید وجود دارد. اورانوس در کناره های خارجی و سرد منظومه شمسی قرار داشته، دمای ابرهای فوقانی آن به 210 درجه سانتی گراد زیر صفر (346-درجه فارنهایت) می رسد. اطلاعات از سیاره عطارد(تیر) : قطر:4878 کیلومتر- فاصله از خورشید: در حداکثر 70000000 کیلومتر و در حداقل 46000000 کیلومتر-طول سال: 88 روز ( نسبت به زمین)- طول روز: 59 روز – جرم: 0/055 زمین-چگالی: 0/98 زمین- دمای سطح: در قسمت رو به خورشید: 450 درجه سانتیگراد و در قسمت تاریک: 170- سانتیگراد-دارای قمر نیست.

این فاصله به عنوان یک واحد نجومی شناخته میشود و مقیاس اندازهگیری فاصله در سراسر منظومهٔ شمسی است. سامانهای دربرگیرندهٔ یک ستاره به نام خورشید و شماری اجرام آسمانی دیگر است که در مدارهایی مستقیم یا غیرمستقیم پیرامون آن میگردند. مشتری به قدری بزرگ است که در آن می توان 1000 تا سیاره زمین جای داد. به همین علت سطح صخره این سیاره را نمی توان دید. عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و سیاره احتمالی نهم یعنی پلوتو است در صورتی که اصرار داشته باشید پلوتو را جزو سیارههای منظومه شمسی در نظر بگیرید. در هر مدار زهره ، عطارد و زمین سیارههای فوقالعاده درخشانی هستند.

مدار پلوتون بسیار طولانی بوده و بیشتر از سیارات دیگر نسبت به دایره البروج انحراف دارد. 0/0068) مدار زهره نسبت به دایره البروج 3039 درجه شیب دارد و دارای نیم قطر 1 طول 0/7233 Au و دوره تناوب مداری نجومی 70/224 شبانه روز می باشد. درجه حرارت سطح مریخ در حدود پنج درجه سانتی گراد است، قطر کره مریخ ۶۸۸۰ کیلومتر است. مقدار نوری که مریخ از خورشید دریافت میکند نصف نوری است که به زمین میرسد،اما یک روز مریخی حدود ۴۰ دقیقه از روز زمینی طولانی تر است و همین شرایط مریخ را از نظر نوری شبیه زمستان های زمین کرده است و به همین دلیل رشد گیاهان گلخانهای در مریخ امکان پذیر است.

آیا تا به حال فکر کرده اید این حلقه از چه چیز تشکیل شده است و چرا فقط زحل این حلقه را به دور خود دارد؟ زحل ششمین سیاره از خورشید است. در آسمان شب زمین ، زحل به دلیل اندازه بزرگ و آلبدو بالای (50%) دارای جوی درخشان است. مغناطیس سپهر زحل ذرات بسیار کمتری از ذرات مغناطیس سپهر مشتری را در خود جای میدهد. اورانوس دستکم ۱۳ حلقه به دور خود دارد که تاریکتر از حلقههای زحل هستند.

اورانوس دارای دو گروه حلقه است: نخست، «حلقههای سامانهٔ درونی» عمدتاً حلقههای باریک و عطارده هستند. و سیارات گازی: مشتری، زحل، اورانوس و نپتون که عمدتا از به این سیارات مشتریسان می گویند، سیارات بزرگی هستند که عمدتاً از گازها تشکیل شده اند و جو ناپایداری دارند و توفانهای عظیمی در لایه های بالایی جو آنها بخاطر پدیده همرفت،گاز سرد جایگزین گاز گرم می شود و اکثرا تعداد زیادی قمر دارند.

هرکدام از این موارد منشا متفاوتی را نشان میدهند و به ستارهشناسان در درک نحوهی تشکیل سیارات نزدیک به کوتوله قرمز و تفاوت آنها با نحوهی تشکیل سیارات نزدیک به خورشید کمک میکند. با این حال ستارهشناسان و دانشمندان به اتفاق آرا با این تعاریف موافق نیستند. در حال حاضر، این سیاره ۸۸ درصد شبیه زمین است. با این حال پلوتو تا سالهای 1980 وضعیت سیارهای خود را حفظ کرد اما در دهه 1990 با برخی اکتشافات جدید اوضاع تغییر کرد. برای شناخت بیشتر ویژگی این سیارات آنها را به صورت جداگانه مورد بررسی قرار میدهیم.

آنها میتوانند جرم جسم را با استفاده از ماه آن اندازهگیری کنند؛ بهطوریکه فاصلهٔ میان جسم و ماه آن و مدت زمان گردش ماه به دور جسم را اندازهگیری میکنند. منجمان با استفاده از دادههای تلسکوپهای رصدخانهی جنوبی اروپا(۱)، یک سیارهی زمینمانند را در کمربند حیات نزدیکترین همسایهی ستارهای ما، ستارهی پروکسیما-قنطورس، کشف کردهاند. برخی از اشیاء این کمربند مانند پلوتون که بزرگترین جسم این منطقه است، بزرگ هستند. این ستاره در آن زمان به اندازهای گرم خواهد شد که اقیانوسهای روی سطح زمین به جوش خواهد آمد و بخار آب نیز از دست خواهد رفت؛ یخها ذوب خواهند شد و زمین به سیارهای گرم خشک مانند زهره تبدیل خواهد شد و دیگر زندگی بر روی زمین ممکن نخواهد بود.

جووانی اسکیاپارلی (1910-1835)، ستاره شناس ایتالیایی، چنین تصور کرد که اشکال زاویه داری روی سطح مریخ دیده، و آنها را کانال (گذرگاه) نامید. اما هیچکس نمیداند که چه چیزی سبب آغاز حیات روی کره زمینشده است. اگر بپرسید که زیباترین سیاره منظومه شمسی چه نام دارد؟ گالیله از طریق تلسکوپ خود در سال 1610 آن را مشاهده کرد.او از دیدن دو جسم در هر طرف سیاره شگفت زده شد و مطمئن نبود که اینها چه هستند، او فکر کرد که آنها دسته هستند. مشتری بزرگترین سیاره منظومه شمسی بوده و جرم آن از تمام سیارات دیگر بیشتر است. مرکز جرم این منظومه در خارج از سطح پلوتون قرار دارد.

دانشمندان تاکنون پیش از این هیچ سیارهای را در اطراف ستارهای با بیش از سه برابر جرم خورشید مشاهده نکرده بودند. به علاوه ابر غلیظی که سیاره را پوشانده برخلاف درخشندگی نسبتاً بالای این سیاره دیدن سطح آن را دشوار میکند. اکنون، مریخ بیش از حد سرد است و جو آن بیش از اندازه نازک است و اجازه باقیماندن آب مایع به مدت طولانی در سطح آن را نمیدهد. بسیاری از ویژگیهای این سیاره به زمین شباهت دارد اما وجود جو مشابه با زمین یکی از مهمترین نیازها برای شکل گرفتن حیات در این سیاره است. برخی از آنها به دلیل جاذبه به اندازه کافی بزرگ شدند تا بتوانند به شکل کره درآمده و تشکیل سیاره، سیارات کوتولهای و قمرهای بزرگ دهند.

سیارات در حرکت خود به دور خورشید در مدارهای بیضی شکل از قوانین کپلر و نیوتن پیروی می کنند، وقتی که سیارات به خورشید نزدیک می شوند به این حالت حضیض خورشیدی می گویند و هنگامی که به دورترین فاصله تا خورشید می رسند به آن نقطه اوج خورشیدی می گویند. • بعضی از این ذرات در دو نقطه میدان مغناطیسی به نام کمربندهای «وان آلن» به دام میافتد. هیچ الگوی معتبری که بتواند چگونگی شکلگیری جهان را توضیحدهد، وجود ندارد؛ اما دانشمندان بر سر الگویی محبوب با نام نظریهٔ سحابی به توافق رسیدهاند. فشردن ابر موجب فروریزش آن شد، بهطوریکه گرانش گاز و گرد و غبار را به هم چسباند و یک سحابی خورشیدی شکلگرفت.

دانشمندان بر این باورند که باد خورشیدی نوعی خلأ است، اما اثرات گاز و گرد و غبار در آن وجود دارد. دانشمندان بر این باورند که ۳٫۵ میلیارد سال پیش، مریخ بزرگترین سیل منظومهٔ شمسی را تجربه کردهاست. سطح مریخ دیده است را ترسیم کرد. آیا این سازه توسط بیگانگان در مریخ ساخته شده است؟ تعبیرهای درخواستی در سریع ترین زمان ممکن نوشته خواهند شد اما ممکن است به دلیل درخواست های زیاد این زمان گاهی طولانی شود. دو فضاپیمای ناسا که در سال 1977 پرتاب شدند، از مرز ضربه خروجی عبور کردهاند: فضاپیمای ۱ در سال 2004 و فضاپیمای ۲ در سال 2007 از ناحیه ضربه خروجی عبور کردند، اما برای عبور از ابر اورت هزاران سال زمان لازم است تا از آن و در نهایت از منظومه شمسی خارج شد.

دیدگاهتان را بنویسید